Elektrofor jest to płytka z izolatora (w naszym przypadku jest to płyta PCV) ośrednicy około 15 cm i krążka metalowego z izolowanym uchwytem. Do metalowego krążka przykleiliśmy małe paski folii aluminiowej, dzięki czemu mamy wskaźnik naładowania.

Po potarciu płyty z PCV ajkimś gałgankiem, flanelką, futerkiem (my chętnie używamy pluszowego niedźwiadka), elektryzuje się ona ujemnie. Położenie na nią krążka metalowego i chwilowe dotknięcie palcem, powoduje trwałe naładowanie się krążka. Po odsunięciu krążka powstaje potencjał rzędu 30 kV, wskaźnik naładowania odchyla się.

O wysokości naładowania krążka można się przekonać zbliżając do krążka palec, przeskakuje iskra, którą słychać i widać, o dł. około 1 cm co świadczy o takim właśnie napięciu. Wiadomo, że wytrzymałość powietrza na przebicie jest około 30 kV/cm. Można również dotknąc krązek lampą jarzeniową - rozbłyśnie ona na krótko. Najlepiej gdy w pokoju jest dosyć ciemno, bo rozbłysk jest słabo widoczny.

Doświadczenie, mimo wysokiego napięcia, jest zupełnie nieszkodliwe, ponieważ energia zgromadzona na krążku jest minimalna a głównie energia, jaka ona by nie była, może powodować urazy i być niebezpieczna.

Możemy oszacować z jakimi energiami mamy do czynienia: energię przewodnika oblicz się ze wzoru: 1/2*C*U², gdzie C to pojemność elektryczna przewodnika. Pojemność w pF można obliczyć z przybliżonego wzoru: 0.1*R (gdzie R - wymiar przewodnika podany w cm). Korzystając z tych wzorów mamy C = 1pF czyli energia wynosi: 1/2*1*10^-12*(3*10⁴)² co daje około 1 mJ (tysięczną część dżula) odpowiada to energii plasterka kiełbasy (1 dkg), który spadł z wysokości 1 mm czyli tyle co nic!